Hoe dit werk mij vond

Steeds de 'verkeerde' mannen

Ik was negentien toen ik voor het eerst besefte dat ik de 'verkeerde' mannen aantrok. Ik studeerde Talen en Culturen van Latijns-Amerika aan de Universiteit in Leiden, woonde op mezelf in het centrum van de stad, had een fijne vriendengroep en een leuke bijbaan op Schiphol. Aan de buitenkant klopte alles. Behalve mijn liefdesleven.

Keer op keer raakte ik betrokken bij mannen met problemen. Dat varieerde van emotionele onvolwassenheid tot verslavingen en financiële schulden. Hoe verschillend ze ook leken, de dynamiek was telkens dezelfde. Ik nam de rol van de volwassene op me; de ander voelde als het kind dat mijn zorg en hulp nodig had.

Ik begreep het niet. Hoe kon het dat ik — intelligent, zelfstandig en verantwoordelijk — mij aangetrokken voelde tot mannen die dat duidelijk niet waren? Van binnen wist ik dat ik meer verdiende, maar wat die onzichtbare kracht was die mij steeds opnieuw naar hetzelfde type relaties trok, bleef een raadsel.

Alles begrepen, niets doorbroken

Op mijn vijfentwintigste, midden in de scheiding van mijn ouders, stuitte ik ogenschijnlijk toevallig op een artikel over narcisme. Tijdens het lezen vielen de puzzelstukjes op hun plek. De kille verhoudingen binnen mijn familie, de rol die ik al jong in het gezin had aangenomen en het gevoel dat ik anders was — ineens kreeg het taal.

Die ontdekking kwam hard binnen. Wie ben ik, als dit de context is waarin ik ben opgegroeid? Ik begon alles te lezen wat ik kon vinden over dit onderwerp. Binnen de westerse psychologie vond ik ook een verklaring voor hoe het kwam dat ik steeds de 'verkeerde' mannen aantrok.

Ik besloot met een psycholoog te gaan praten. Zij zou mij vast kunnen helpen dit patroon te doorbreken. Maar gaandeweg merkte ik dat ik me niet werkelijk gezien voelde. De adviezen die ik kreeg sloten niet aan bij mijn ervaring — sommige adviezen voelden zelfs averechts. Intuïtief wist ik dat dit niet de weg was, maar ik vertrouwde op haar expertise. Zij had er immers voor gestudeerd.

Deze ervaring maakte me terughoudend tegenover therapie. Achteraf gezien zonde, want ik weet nu dat er professionals zijn die dit thema wél begrijpen. In die tijd was er weinig kennis en herkenning rondom narcisme en relationele dynamieken. Waar je nu overspoeld wordt met informatie hierover, moest ik het toen grotendeels zelf uitzoeken.

Zo sukkelde ik onnodig lang door, op zoek naar hoe je wél gelijkwaardige relaties aangaat.

Ik deed wat je hoort te doen

De scheiding van mijn ouders was een zware periode. Het legde veel bloot, ook bij mij. Toch behaalde ik in die tijd een tweede master in Human Ecology, een richting binnen de sociologie. Professioneel heb ik nooit iets met mijn studies gedaan. Mijn pad liep anders.

Ik kwam terecht in de toeristische sector en werkte uiteindelijk jarenlang als stadsgids in Amsterdam en Lissabon. Het was leuk werk en het gaf me veel vrijheid. Ik verdiende er heel goed mee en was op koers om een huis te kopen. Ik was ‘succesvol’, toch?

Maar gaandeweg begon er iets te knagen. Ik verlangde naar meer diepgang — naar werk waarmee ik mensen echt kon helpen. Ik voelde dat ik mijn potentieel niet leefde, maar had geen idee wat ik dan wél moest doen.

Ook in mijn liefdesleven veranderde er weinig. Ik was chronisch single, met af en toe een korte relatie die na een paar maanden weer eindigde. De onvrede groeide.

Toen ik op mijn eenendertigste opnieuw met een ‘verkeerde’ man uitging, brak er iets in mij. Ik wist: dit probleem lost zich niet op zonder professionele hulp. Ik besloot met een coach te gaan werken, gespecialiseerd in verlatings- en bindingsangst. Het coachtraject bleek een kantelpunt. Vanaf toen veranderde alles.

Het keerpunt

Mijn leven zoals ik het kende viel weg. Ik stopte met werken, nam afstand van vriendschappen die niet meer pasten, liet mijn woning in Amsterdam los en verhuisde terug naar mijn ouderlijk huis.

Niets van mijn oude leven voelde nog kloppend. Alles wat vanuit ego was ontstaan, moest ik loslaten. Wanneer je werkelijk alles verliest, rijst onvermijdelijk de vraag: wie ben ik voorbij de maskers, rollen en verwachtingen — van anderen én van de maatschappij?

Die zoektocht duurde uiteindelijk zeven jaar. Jaren waarin mijn leven stiller werd en ik stap voor stap en laag voor laag dichter bij mezelf kwam. Het was een periode van zelfonderzoek en heling, waarin meditatie en de verdieping in oosterse wijsheden — vooral het boeddhisme en advaita vedanta — steeds meer ruimte kregen.

Ik ben mijn oude leven kwijtgeraakt, maar wat ervoor terugkwam, is van onschatbare waarde: mezelf — en het besef van wat ik hier te doen heb.

Van 'verkeerde' mannen naar liefde die klopt

Tijdens het intakegesprek met de coach, die gespecialiseerd is in liefdesangst, gebeurde iets onverwachts. Terwijl ik daar zat en hem aan het werk zag, wist ik het ineens glashelder: dit is wat ik moet doen. Hier was ik voor gemaakt.

In 2021 volgde ik mijn coachopleiding aan de Academie voor Integrale Coaching en Therapie. Die opleiding liep parallel aan mijn nieuw ingeslagen weg — de weg naar binnen. Ik leerde mezelf begeleiden in het loslaten van oude patronen en ego-identiteiten, én hoe ik anderen kan ondersteunen in datzelfde proces.

Ook mijn liefdesleven veranderde. Het patroon dat jarenlang al mijn relaties verpestte, heb ik doorbroken. De dynamiek van het aantrekken van egocentrische en emotioneel onvolwassen mannen maakte plaats voor een fijne, gelijkwaardige relatie.

Achteraf gezien waren die 'verkeerde' mannen geen vergissing. Ze fungeerden als spiegels die me lieten zien wat er in mij geheeld wilde worden. Door dit thema zo diep en langdurig te doorleven en onderzoeken, werd mijn worsteling in de liefde uiteindelijk een richtingaanwijzer naar het werk dat ik nu doe.

Val je steeds op de verkeerde — en wil je dit patroon doorbreken?

Ik help je daar graag bij.
Je bent welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.